ปิดฉาก ร้าน “สรวลหรรษา” ร้านอาหารฟังเพลงสุดชิล

หากคุณเป็น “ชาวขอนแก่น” แน่นอนคุณต้องเคยไปร้านอาหาร สวรลหรรษา ที่เปิดมาเกือบ 10 ปี ตั้งอยู่ถนนตัดใหม่ข้างหอกาญจนาภิเษก มหาวิทยาลัยขอนแก่น ร้านนี้ถือเป็นร้านอาหารที่มีดนตรีสด บรรยากาศดี ทำเลดีใกล้มหาวิทยาลัยขอนแก่น มีลูกค้าจำนวนมาก ซึ่งเรามองไม่เห็นเลยว่าทำไมร้านจึงจะยุติกิจการ โดยวันที่ 6 เมษายน 2563 ที่ผ่านมา คุณ Boonaou Sk เจ้าของร้านได้โพสต์ข้อความบนเฟสต์บุ๊คส่วนตัวมีเนื้อหาดังนี้…..

ปลดป้าย 8 เมษายน 2563

วันนี้ เราจะมีเรื่องอยากเล่าให้ฟัง น่าจะยาวสักหน่อย แต่ยังอยากเล่าอยู่ดี 55

เรา ทำร้านชื่อสรวลหรรษา ซึ่งหลายๆคนในเฟส น่าจะพอรู้กันบ้าง

สรวลหรรษา เปิดเมื่อวันที่ 2 มกราคม 2554 เป็นเวลาทั้งหมดประมาณเก้าปีนิดๆ ที่เราได้มาเปิดร้านนี้ เพราะว่าตอนนั้น เรามีร้านอยู่หลังมออยู่แล้ว ชื่อร้าน สรวลสยาม (แฮชแท็คในปัจจุบันนั่นแหละ) เราอยากจะหาที่ทำร้านทีาเล็กลง เน้นนั่งชิล เงียบๆ สงบๆ ยาวๆแดกแม่งถึงเช้ากันไปเลย เป็นเหมือนอารมณ์ร้านนั่งต่ออะ เพราะถนนกัลปพฤกษ์ตอนนั้น มันเงียบชิบหาย เราก็มาเปิดอยู่ร้านเดียว คิดว่าทำได้แน่ๆ แต่ที่ไหนได้ ทะเลาะกับหอเฉยเลย 555

เปิดมาได้สักพัก คนติดอาหารเฉยเลย จากร้านที่ไม่เคยใส่ใจอาหารมาก การบริการก็ไม่ดี ก็ต้องเริ่มใส่ใจตรงนี้ให้มากขึ้น เรียนรู้มากขึ้น จริงจังมากขึ้นตามกลุ่มลูกค้าที่เปลี่ยนไป เริ่มห้ามสูบบุหรี่ในร้านงี้ ทะเลาะกับลูกค้าทุกวันเรื่องนี้ ไอ้บ้าเอ้ย เหนื่อยสัด จากนั้น ก็เริ่มอยากหาอะไรใหม่ๆให้ร้านตัวเองเว้ย ก็เลยติดตั้งไอ้ปุ่มกดเรียกพนักงาน โคตรเท่ห์เลย น่าจะร้านแรกๆในขอนแก่นอะ ต้องขอบคุณพี่อีฟ ลูกพี่สาขากรุงโซลมาด้วยเลย เจ๋งมาก

ถัดมา ร้านเราก็เริ่มลงเบียร์นอก เริ่มจากฮูสด ลงเพิ่มไปเรื่อยๆ จากเบลเยี่ยม มาเยอรมัน มีเออดิงเงอร์สด เริ่มมาสเปน เมกา สวีเดน จีน ญี่ปุ่น เกาหลี ลงไปลงมาจบที่ร้อยกว่าฉลาก อันนี้ก็น่าจะร้านแรกๆเหมือนกัน โคตรเท่ห์อีกแล้วว่ะ พอเราเริ่มมีลูกค้า ร้านแถวนี้เริ่มเพิ่มขึ้นมา เราก็เริ่มมีอคูสติกคอนเสิร์ตเล็กๆ คนแรกเลยที่มาเล่นให้เรา ก็พี่เจี๊ยบ วรรธนา ตามด้วยแพรว คณิตกุล น้าเอ๊ะจิ จนเพิ่มขายมาเป็นวงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆมาจนวันนี้ เท่ห์อีกแล้วสัด

จากการทำร้านสรวลหรรษา แล้วคนเริ่มแน่น ลูกค้าเริ่มเยอะ ก็เริ่มพัฒนา จากฝั่งเดียว ก็ขยายร้านออกเป็นสองฝั่ง แล้วก็ยุบสรวลสยาม เปลี่ยนเป็น ฟอลโลว์บาร์ ขยายฐานไปเปิดร้าน สยามเด็กเล่น ที่ฝั่งโคลัมโบ กลับมาเปลี่ยนฝั่งใหม่ของสรวลหรรษา เป็นมาม่าหน้าหม้อ เปิดร้านก๋วยเตี๋ยวเรือในสรวลตอนกลางวันด้วย ล้มลุกคลุกคลานกันไป ดีบ้าง เจ๊งบ้าง ตามแต่ปัจจัยในตอนนั้นๆ

จนแล้วจนรอด สรวลหรรษา สุดท้ายก็เหลืออยู่แค่ฝั่งเดียว เราก็เหลืออยู่แค่ร้านเดียว ดีบ้างแย่บ้าง มีเวณคืนที่หน้าร้านบ้าง เจอปัญหาบ้าง เศรษฐกิจบ้าง เราละเลยบ้าง แต่จนแล้วจนรอด เราก็อยู่มาถึงเก้าปีในวันนี้ และแล้ววันนี้ก็มาถึง เราอยากจะบอกทุกคนว่า 6 เมษายน 2563 สรวลหรรษา ขออนุญาต ยุติกิจการนับตั้งแต่วันนี้ ขอบคุณทุกๆอย่างตลอดเก้าปีที่ผ่านมา ไอ้สัด พิมพ์ไปร้องไห้ไป..

เราแม่ง โคตรรักร้านนี้เลย โคตรรักที่นี่เลยว่ะ แต่มันก็ยอมรับและเข้าใจตั้งแต่แรกแล้ว ว่าที่นี่มันไม่ใช่ที่ของเรา เราเช่าเค้าอยู่เนาะ เวลามันเปลี่ยนไป ลูกค้าก็ไม่ได้แน่นเหมือนเดิม ฝืนกันมาสักพักแล้ว มันคงถึงเวลาแล้วจริงๆ ว่ามั้ย โคตรขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่าง ที่มันได้เกิดขึ้นมาจากที่นี่ กลิ่นทุกกลิ่น ภาพทุกภาพ เสียงทุกเสียง พนักงานทุกๆคน ครัวทุกๆคน ลูกค้าทุกๆคน เพื่อน พี่น้อง ศิลปิน คอนเน็คชั่น ทุกๆอย่าง เราได้จากที่นี่เยอะมาก

ที่นี่แม่งเป็นเหมือนโรงเรียน ที่สอนให้เราเป็นเราได้จนทุกวันนี้เลย จากเด็กที่โคตรโง่เขลา ไม่รู้จักกาลเทศะใดๆเลย ขี้อวด ขี้เบ่งด้วยซ้ำ อีโก้เยอะจนน่าตกใจ แต่กลับได้เรียนรู้โลกที่กว้างใหญ่สัดๆ จากที่นี่ จากสังคมที่เริ่มต้นจากที่นี่ ดีบ้าง ไม่ดีบ้าง แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันย่อมดีเสมอนะ เราเชื่ออย่างงั้น ขอบคุณทุกๆคนเลย ที่ซัพพอร์ตเรามาตลอด เป็นลูกค้าที่ดี เป็นพี่ เป็นน้อง เป็นเพื่อนที่ดี เป็นเพื่อนกินเหล้าบ้าง เป็นวงดนตรีที่ดี ทุกๆอย่างมันดีจริงๆเว้ย มันดีจริงๆ

วันนี้ เราเริ่มเก็บของ เริ่มรื้อร้าน เจออะไรเก่าๆ มันผ่านมา ความรู้สึกสนุกในแต่ละช่วงมันผ่านมา ภาพมันย้อนมา เก้าปี นี่ช่วงชีวิตนึงเลยสัด ไม่เยอะ แต่ก็ไม่น้อย เก็บไปสักพัก แม่งก็ต้องกลินน้ำตา วิ่งออกมานั่งเงียบคนเดียวที่หลังร้าน มันอธิบายความรู้สึกยากชิบหาย

พรุ่งนี้ ก็ต้องเก็บต่อ ค่อยๆเก็บไป ค่อยๆรับสิ่งเหล่านี้ไป เนาะ มันเป็นเรื่องปกติชีวิตแหละ พี่ต้องเคยบอก เครียดได้ แต่ท้อไม่ได้นะ เออ จำคำนี้ได้ติดอยู่ในหัวตลอดเลย ไม่ท้อเลยพี่ อู๋แค่เหนื่อย แต่เดินต่อแน่นอนพี่ ขอบคุณอีกครั้ง สำหรับความทรงจำ ประสบการณ์ และทุกๆอย่าง ที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ บอกเลย จำไม่หมดหรอก แต่จะจดจำให้มากที่สุด มันคือส่วนนึงของชีวิตไปแล้ว หลังจากนี้แม่งก็ต้องเดินทางไปบทต่อไปว่ะเนาะ ไม่รู้ว่าต่อไป จะได้ทำอะไร จะได้อยู่ที่ไหน หรือจะมีร้านใหม่มั้ย แต่เรามั่นใจ ว่าทุกๆอย่างที่ผ่านมาทำให้ได้รู้แล้ว คนซัพพอร์ตและคนที่อยู่ข้างเรา เยอะชิบหาย คนคุณภาพล้วนๆ ถ้ามีโอกาสได้ทำร้านใหม่ เราว่า ทุกคนก็คงมาอุดหนุนกันอีกล่ะเนาะ

แค่นี้ล่ะ ยาวชิบเป๋ง มันเป็ยเรื่องที่อยากเล่า ให้หลายๆคนที่อยากอ่านได้รู้จริงๆ ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่าง ขอบคุณจากใจ ไว้มาชนแก้วกันอีก เมื่อมีโอกาสนะ …

และนี้คือข้อความจากเจ้าของร้าน ทางขอนแก่นวันนี้ขอเป็นกำลังใจให้

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *